عبدالمجید ارفعی شهریور ۱۳۱۸ در گنوی بندرعباس به دنیا آمد. پدرش میرعبدالله اصالتاً اهل اوز فارس بود و خانواده بعدها به یزد و تهران کوچ کرد. وی در یزد تحصیل را شروع کرد اما مجددا به دبستان جاوید بندرعباس بازگشت. از کلاس ششم به بعد را در مدرسه منوچهری و البرز و دارالفنون تهران خواند و همدرس بهرام بیضایی شد.
اما نقطه عطف زندگیاش را باید در کتابخانه ملی جستوجو کرد. نوجوانی کنجکاو بود که با نوشتههای ابراهیم پورداوود آشنا شد. از استاد متینی الفبای فارسی باستان را یاد گرفت. بعد سراغ پهلوی رفت و از روی کتاب «کارنامه اردشیر بابکان» محمدجواد مشکور، این زبان را هم آموخت. اوستایی را هم با گاتهای پورداوود خواند. نکته قابل توجه اینجاست که تمامی این تجارب پیش از ورود او به دانشگاه است. (مستند زندگی مجید ارفعی)
او در جوانی به سنگنوردی و ورزش نیز علاقه زیادی داشت. مشخصا در سال ۱۳۳۹ برای ارفعی آغاز سنگنوردی در تهران بود.
در دانشگاه تهران زبان و ادبیات فارسی خواند. اما سرنوشت او را جای دیگری میخواست. پرویز ناتل خانلری، به او گفت: « اوستا و پهلوی را دیگران هم میخوانند و یاد میدهند. تو برو اکدی و آشوری را بخوان.» او پس از مشورت با استاد پورداوود، در مهر ۱۳۴۴ بود که راهی آمریکا شد. دو سال مقدمات اکدی را در پنسیلوانیا آموخت و بعد رفت به مؤسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو؛ همان جایی که هزاران گلنبشته تختجمشید، به امانت نشسته بود.
او زیر نظر ریچارد هلک، مشهورترین استاد خط و زبان ایلامی، کار را شروع کرد. هلک هر شب چند کتیبه خواندهشده را به او میداد تا از روی متن ترجمهشده، بخواند. بعد از مدتی، کتیبههای خواندهنشده را هم به ارفعی سپرد. این تمرین، بعدها کتاب «گلنبشتههای باروی تختجمشید» را ساخت. تیر ۱۳۵۳ از رساله دکترایش دفاع کرد با عنوان «زمینههای جغرافیایی فارس براساس گلنبشتههای تختجمشید». همان سال به ایران برگشت و نزدی خانلری برای پژوهش رفت.
نظر شما